Verhuurders vragen gemiddeld 5.742 euro inkomen: wat als jij dat niet haalt?
Voor een gemiddelde vrije-sectorwoning moet je 5.742 euro bruto verdienen. Haal je dat niet, dan zijn een garantsteller, samen huren of een andere markt je opties.
Voor een gemiddelde huurwoning in de vrije sector moet je inmiddels 5.742 euro bruto per maand verdienen. Dat rekende NU.nl op 7 oktober 2026 voor op basis van nieuwe cijfers van huurplatform Pararius. Voor de meeste mensen in hun eerste baan is dat onhaalbaar. Betekent dat dat je de vrije sector kunt vergeten? Niet per se. Er zijn een paar routes waarmee je toch kans maakt, en een paar die je beter kunt laten liggen.
Waar dat bedrag vandaan komt
Een doorsnee vrije-sectorwoning kostte in het derde kwartaal van 2026 volgens Pararius 1.914 euro per maand. De meeste verhuurders vragen een bruto maandinkomen van drie keer de huur, en zo kom je op 5.742 euro. Ter vergelijking noemt NU.nl het modale inkomen voor 2026 volgens het Centraal Planbureau, 48.500 euro bruto per jaar. Dat is ruim 4.000 euro per maand, dus zo’n 1.700 euro te weinig.
Belangrijk om te weten is dat die drie keer de huur geen wet is. Verhuurders in de vrije sector mogen zelf bepalen welke inkomenseis ze stellen. Hoogleraar vastgoedeconomie Jan Rouwendal noemt het tegenover NU.nl “een bescherming die twee kanten op werkt”. De verhuurder wil zeker weten dat de huur binnenkomt, en jij wilt niet elke maand krap zitten. Dat laatste vind ik geen bijzaak. Een woning die je net kunt betalen is geen goede eerste woning.
Waarom de huren zo hard stijgen en hoe dat zich verhoudt tot kopen, lees je in ons eerdere stuk over huren in de vrije sector tegenover kopen. Hier gaat het om de vraag wat je kunt doen als je de eis niet haalt.
Route 1, een garantsteller
De bekendste oplossing is een garantsteller, soms ook borgsteller genoemd. Dat is iemand, meestal een ouder, die tekent dat hij de huur betaalt als jij dat niet kunt. Veel verhuurders accepteren dat, vooral bij jonge huurders en studenten. Ze stellen dan wel een inkomenseis aan de garantsteller zelf, en vragen vaak om loonstroken en een werkgeversverklaring van die persoon.
Bedenk goed wat je vraagt. Een garantstelling is geen formaliteit. Gaat het mis, dan kan de verhuurder je ouders aanspreken voor de achterstand. Spreek daarom samen af hoe lang de garantstelling loopt en wat er gebeurt als je meer gaat verdienen. Lees de tekst in het huurcontract goed, want daar staat hoe ver de garantie gaat.
Route 2, samen huren
Huur je met je partner of een vriend, dan tellen veel verhuurders de inkomens bij elkaar op. Met twee starterssalarissen kom je een stuk dichter bij de eis. Let wel op een paar dingen.
- Niet elke verhuurder telt alles mee. Sommigen rekenen het tweede inkomen maar voor een deel mee. Vraag het na voordat je reageert.
- Allebei op het contract. Sta je samen op het huurcontract, dan ben je allebei verantwoordelijk voor de hele huur, ook als de ander vertrekt.
- Maak afspraken op papier. Wie betaalt wat, en wat als een van jullie wil verhuizen? Bij een relatie helpt een samenlevingscontract, bij vrienden is een eenvoudige schriftelijke afspraak al veel waard.
Met vrienden een groter huis delen kan ook, maar check vooraf of de verhuurder en de gemeente dat toestaan. Niet elke woning mag zomaar door meerdere losse huurders bewoond worden.
Route 3, andere bewijzen van betaalbaarheid
Sommige verhuurders kijken verder dan alleen je salaris. Heb je spaargeld, dan kun je vragen of dat meetelt. Ook een vast contract of een werkgeversverklaring met een vooruitzicht op een vast contract kan helpen, zeker als je inkomen net onder de grens zit. Een sterke motivatiebrief voor een huurwoning maakt dan het verschil, omdat je daarin uitlegt waarom de huur voor jou toch verantwoord is.
Wat je nooit moet doen, is een loonstrook aanpassen of een werkgeversverklaring laten opstellen die niet klopt. Dat is fraude. Ontdekt de verhuurder het, dan kan dat het einde van je huurcontract betekenen.
Route 4, buiten de dure vrije sector zoeken
Volgens de Woonbond is de inkomenseis voor veel huurders vooral een teken dat reageren op zo’n woning geen zin heeft. Daar zit wat in. Soms is de slimste stap gewoon een andere markt.
- Middenhuur. Sinds de Wet betaalbare huur van 2024 vallen meer woningen onder regels voor een maximale huur. Het aanbod is klein, maar door de lagere huur ligt de inkomenseis ook lager.
- Sociale huur. Schrijf je zo vroeg mogelijk in bij de woningzoekendensite in je regio, ook als je nu nog niet wilt verhuizen. Inschrijfduur telt vaak zwaar mee.
- Een kamer of hospitaverhuur. Minder ruimte, wel een eigen plek en meestal een lagere inkomenseis. Check de verhuurder wel goed, lees hoe je een kamer huurt zonder opgelicht te worden.
- Een kleinere woning of andere wijk. Een paar vierkante meter minder of tien minuten verder fietsen kan net genoeg schelen om onder de eis te zakken.
Mijn advies
Reken eerst uit wat jij zelf echt kunt missen per maand, los van wat een verhuurder eist. Kom je met een garantsteller of samen huren boven de grens, prima, maar alleen als de maandlast ook voor jou zelf goed voelt. Haal je het niet, zoek dan breder in plaats van te blijven reageren op woningen waar je toch afvalt. En vergeet de borg niet, die mag in de vrije sector maximaal twee keer de kale maandhuur zijn. Wil je die later terug, dan helpt onze voorbeeldbrief voor het terugvragen van je borg.
